West Panay Fault

Fay hattı, kaya bloklarının birbirine göre hareket ettiği Dünya kabuğundaki bir kırıktır. Faylar santimetrelerden binlerce kilometreye kadar uzunlukta olabilir. Aktif faylar, jeolojik olarak yakın geçmişte hareket etmiş olan ve gelecekte deprem üretmesi muhtemel olan faylardır.

Üç ana fay türü vardır: normal faylar kabuğun gerildiği yerlerde (genişleme) meydana gelir; ters (bindirme) faylar kabuğun sıkıştırıldığı yerlerde meydana gelir; ve doğrultu atımlı faylar blokların yatay olarak birbirinin yanından kaydığı yerlerde meydana gelir. San Andreas Fayı ünlü bir doğrultu atımlı faydır.

Aktif faylar jeolojik haritalama, uydu görüntüleri (InSAR), GPS ölçümleri, tortul katmanlarda geçmiş kırılmaları ortaya çıkaran hendek çalışmaları, mikrosismik izleme ve tarihsel deprem kayıtları yoluyla belirlenir. Bir fay, son 10.000-100.000 yıl içinde hareket etmişse genellikle aktif kabul edilir.

Fay sürünmesi, önemli depremler üretmeden bir fay boyunca yavaş ve sürekli harekettir. San Andreas gibi fayların bazı bölümleri yılda 1-3 cm'lik asismik sürünmeye maruz kalırken, kilitli bölümler daha büyük depremlerde serbest bırakılan stres biriktirir. Sürünen bölümler genellikle daha az tehlikeli kabul edilir.

Evet, depremler statik stres transferi (komşu faylar üzerindeki stresi değiştirme) veya dinamik tetikleme (ilk depremin sismik dalgalarının kaymayı tetiklemesi) yoluyla yakındaki faylarda olayları tetikleyebilir. 1992 Kaliforniya Landers depremi, yüzlerce kilometre uzaktaki faylarda artan sismik aktiviteyi tetiklemiştir.