คลื่นผิวดิน

จุดเหนือศูนย์กลางคือจุดบนผิวโลกที่อยู่เหนือจุดศูนย์กลาง (โฟกัส) โดยตรง ซึ่งเป็นจุดที่เริ่มเกิดการแตกของแผ่นดินไหว โดยทั่วไปรายงานเป็นพิกัดละติจูดและลองจิจูด แรงสั่นสะเทือนที่แรงที่สุดมักเกิดใกล้จุดเหนือศูนย์กลาง แม้ว่าสภาพดินท้องถิ่นและรูปทรงเรขาคณิตของรอยเลื่อนอาจเลื่อนเขตความเสียหายสูงสุดไปได้

เครื่องวัดแผ่นดินไหว (ไซสโมกราฟหรือไซสโมมิเตอร์) เป็นเครื่องมือที่ตรวจจับและบันทึกการเคลื่อนที่ของพื้นดินที่เกิดจากคลื่นไหวสะเทือน เครื่องวัดแผ่นดินไหวบรอดแบนด์สมัยใหม่สามารถตรวจจับการเคลื่อนที่ที่เล็กกว่าความกว้างของอะตอม เครือข่ายเครื่องวัดแผ่นดินไหวทั่วโลกช่วยให้นักวิทยาศาสตร์ระบุตำแหน่งแผ่นดินไหวและกำหนดขนาดได้ภายในไม่กี่นาที

คลื่น P (คลื่นปฐมภูมิ) เป็นคลื่นอัดที่เดินทางเร็วที่สุดผ่านหิน มาถึงสถานีวัดแผ่นดินไหวก่อน คลื่น S (คลื่นทุติยภูมิ) เป็นคลื่นเฉือนที่มาถึงทีหลังแต่ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนของพื้นดินมากกว่า คลื่น P เดินทางผ่านของแข็ง ของเหลว และแก๊ส; คลื่น S เดินทางผ่านของแข็งเท่านั้น ความแตกต่างของเวลาระหว่างคลื่นทั้งสองช่วยกำหนดระยะทางของแผ่นดินไหว

จุดศูนย์กลาง (หรือโฟกัส) คือจุดภายในโลกที่เริ่มเกิดการแตกของแผ่นดินไหว อธิบายด้วยละติจูด ลองจิจูด และความลึก ระยะทางแนวตั้งระหว่างจุดศูนย์กลางและผิวดินด้านบนโดยตรงคือความลึกของแผ่นดินไหว ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อการรับรู้แผ่นดินไหวที่ผิวดิน

วิทยาแผ่นดินไหวคือการศึกษาทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับแผ่นดินไหวและการแพร่กระจายของคลื่นไหวสะเทือนผ่านโลก ครอบคลุมการตรวจจับ ระบุตำแหน่ง และจำแนกลักษณะแผ่นดินไหว; โครงสร้างภายในโลก; การประเมินอันตรายจากแผ่นดินไหว; และวิศวกรรมแผ่นดินไหว นักวิทยาแผ่นดินไหวใช้ข้อมูลจากเครือข่ายเครื่องวัดแผ่นดินไหวทั่วโลกเพื่อศึกษาปรากฏการณ์เหล่านี้