Minor

มาตราขนาดเป็นลอการิทึมเนื่องจากพลังงานแผ่นดินไหวมีช่วงกว้างมหาศาล การเพิ่มขึ้นทุกหนึ่งจำนวนเต็มแสดงถึงพลังงานที่ปล่อยออกมามากกว่าประมาณ 31.6 เท่า มาตราเชิงเส้นจะไม่สามารถใช้งานได้จริง เนื่องจากแผ่นดินไหวขนาด M9.0 ปล่อยพลังงานมากกว่าแผ่นดินไหวขนาด M3.0 ประมาณ 1 พันล้านเท่า

ขนาดวัดพลังงานทั้งหมดที่ปล่อย ณ แหล่งกำเนิดแผ่นดินไหว — แผ่นดินไหวแต่ละครั้งมีขนาดเดียว ความรุนแรง (มาตราเมร์กัลลีดัดแปลง) วัดผลกระทบ ณ สถานที่เฉพาะ — แผ่นดินไหวเดียวกันอาจมีความรุนแรงต่างกันที่ระยะทางต่างกัน แผ่นดินไหว M7.0 อาจเป็น MMI IX ใกล้จุดเหนือศูนย์กลาง แต่เพียง MMI III ที่ 200 กม.

ในทางทฤษฎี ขนาดสูงสุดถูกจำกัดด้วยความยาวของรอยเลื่อนที่สามารถแตกพร้อมกันได้ เขตมุดตัวที่ยาวที่สุดอาจก่อให้เกิดแผ่นดินไหวได้ถึงประมาณ M10 แต่ไม่มีระบบรอยเลื่อนใดบนโลกที่ยาวพอจะเกินกว่านี้ แผ่นดินไหวที่ใหญ่ที่สุดที่บันทึกได้คือ M9.5 (ชิลี, 1960)

แผ่นดินไหวขนาด 7.0 ปล่อยพลังงานมากกว่าแผ่นดินไหวขนาด 5.0 ประมาณ 1,000 เท่า การเพิ่มขึ้นทุกหนึ่งหน่วยแสดงถึงพลังงานมากกว่า 31.6 เท่า ดังนั้นสองหน่วย (5 ถึง 7) คือ 31.6 x 31.6 = ประมาณ 1,000 เท่า ในแง่ของแอมพลิจูด ทุกหน่วยจะใหญ่กว่า 10 เท่า

ฟอร์ช็อกคือแผ่นดินไหวขนาดเล็กกว่าที่เกิดก่อนแผ่นดินไหวหลักในพื้นที่เดียวกัน — แม้จะระบุได้ว่าเป็นฟอร์ช็อกก็ต่อเมื่อแผ่นดินไหวหลักเกิดขึ้นแล้ว อาฟเตอร์ช็อกเกิดหลังแผ่นดินไหวหลักและเกิดจากการปรับความเครียดตามและใกล้รอยเลื่อนที่แตก ลำดับอาฟเตอร์ช็อกอาจกินเวลาหลายวันถึงหลายปีขึ้นอยู่กับขนาดของแผ่นดินไหวหลัก