เครื่องคำนวณความน่าจะเป็นอาฟเตอร์ช็อก

Calculate the probability and expected number of aftershocks following a mainshock.

Analysis

วิทยาศาสตร์ของการพยากรณ์อาฟเตอร์ช็อก

อาฟเตอร์ช็อกคือแผ่นดินไหวขนาดเล็กกว่าที่เกิดตามหลังแผ่นดินไหวหลักในบริเวณเดียวกันของรอยเลื่อน เกิดจากการกระจายความเครียดใหม่ตามและรอบรอยเลื่อนที่แตกเมื่อเปลือกโลกปรับตัวเข้ากับรูปแบบความเครียดใหม่ ลำดับอาฟเตอร์ช็อกอาจกินเวลาหลายสัปดาห์ หลายเดือน หรือหลายปี — แผ่นดินไหว M9.1 โทโฮกุปี 2011 ในญี่ปุ่นยังคงก่อให้เกิดอาฟเตอร์ช็อกที่สำคัญมานานกว่าทศวรรษ

เครื่องคำนวณนี้ใช้แบบจำลองทางสถิติของ Reasenberg-Jones (1989) ที่รวมกฎพื้นฐานทางวิทยาแผ่นดินไหวสองข้อ กฎโอโมริดัดแปลงอธิบายว่าอัตราอาฟเตอร์ช็อกลดลงตามเวลาตามรูปแบบกฎกำลังอย่างไร — อาฟเตอร์ช็อกเกิดบ่อยที่สุดทันทีหลังแผ่นดินไหวหลักและลดลงอย่างรวดเร็ว กฎของบาธส์ให้การประมาณทางสถิติว่าอาฟเตอร์ช็อกที่ใหญ่ที่สุดมักมีขนาดเล็กกว่าแผ่นดินไหวหลักประมาณ 1.2 หน่วย แบบจำลองทั้งสองรวมกันช่วยให้นักวิทยาแผ่นดินไหวพยากรณ์ความน่าจะเป็นและจำนวนอาฟเตอร์ช็อกที่คาดหวังเหนือเกณฑ์ขนาดที่กำหนด

แนวคิดสำคัญในวิทยาอาฟเตอร์ช็อก

กฎโอโมริดัดแปลง (1894): อัตราอาฟเตอร์ช็อก n(t) = K / (t + c)^p โดย t คือเวลาหลังแผ่นดินไหวหลัก และ K, c, p เป็นค่าคงที่เชิงประจักษ์ อัตราลดลงประมาณ 1/t
กฎของบาธส์ (1965): อาฟเตอร์ช็อกที่ใหญ่ที่สุดในทางสถิติมีขนาดต่ำกว่าแผ่นดินไหวหลักประมาณ 1.2 หน่วย แม้มีข้อยกเว้น — บางลำดับมีอาฟเตอร์ช็อกที่ใกล้เคียงในขนาด
ค่า b กูเทนเบิร์ก-ริกเตอร์ (โดยทั่วไป ~1.0) อธิบายอัตราส่วนของอาฟเตอร์ช็อกขนาดเล็กต่อขนาดใหญ่: สำหรับทุกอาฟเตอร์ช็อก M5 คาดว่าจะมีอาฟเตอร์ช็อก M4 ประมาณสิบครั้ง
เขตอาฟเตอร์ช็อกโดยทั่วไปสอดคล้องกับพื้นที่การแตกของแผ่นดินไหวหลัก — แผ่นดินไหว M7.0 อาจก่อให้เกิดอาฟเตอร์ช็อกในเขต 30-50 กม.

การใช้งานทั่วไป

ประเมินว่าปลอดภัยที่จะกลับเข้าอาคารที่เสียหายหลังแผ่นดินไหวครั้งใหญ่หรือไม่
วางแผนปฏิบัติการค้นหาและกู้ภัยโดยตระหนักถึงอันตรายจากอาฟเตอร์ช็อกที่ดำเนินอยู่
ทำความเข้าใจรูปแบบการลดลงของอาฟเตอร์ช็อกเพื่อวัตถุประสงค์ทางการศึกษาหรือการวิจัย
ประมาณความเสี่ยงด้านประกันภัยในช่วงหลังแผ่นดินไหวหลักเมื่อความเสี่ยงอาฟเตอร์ช็อกยังคงสูง

How to Use

1
Enter Mainshock Parameters
Input the mainshock magnitude (Mw), date, time, and location. The Omori-Utsu law—the foundation of aftershock forecasting—requires the mainshock time as the reference point (t = 0) for the decay calculation.
2
Set the Forecast Window
Select the forecast time window (1 day, 1 week, 30 days) and the minimum magnitude threshold for the aftershock probability estimate. USGS operational forecasts use M3.0+ as the standard reporting threshold.
3
Review the Aftershock Forecast
See the expected number of aftershocks above your chosen magnitude threshold and the probability of at least one aftershock exceeding specific magnitude levels. Note that the forecast uncertainty increases with time since the mainshock.

About

Aftershock sequences are not random noise following an earthquake—they are systematic, predictable in a statistical sense, and carry important information about fault properties and regional stress fields. The scientific basis for aftershock forecasting traces to the Omori-Utsu law, which holds remarkably across tectonic environments from Japan to California to New Zealand. The ETAS (Epidemic Type Aftershock Sequence) model, developed by Ogata (1988), extends Omori-Utsu to capture the full clustering structure of seismicity: each earthquake (aftershock or mainshock) independently generates its own offspring sequence, creating a branching process. ETAS successfully reproduces the broad statistical features of seismicity catalogs and forms the basis of modern operational forecasting.

The completeness of the post-mainshock earthquake catalog is a critical practical limitation. In the hours immediately following a large earthquake, numerous small-to-moderate aftershocks occur whose seismographic coda overlap in time, preventing individual identification—a problem called 'catalog incompleteness.' The magnitude of completeness Mc rises sharply after a mainshock and decays over days to weeks, depending on network density and analyst processing capacity. This incompleteness affects parameter estimation in Omori-ETAS models and means early forecasts carry larger uncertainty. Modern approaches use template matching—cross-correlating continuous waveform streams with known event templates—to detect small aftershocks hidden within the coda, dramatically lowering Mc in the critical early hours.

Social communication of aftershock probabilities presents persistent challenges. Research by social scientists (e.g., Becker et al., 2019, GeoJournal) shows that probabilistic formats ('35% chance of M5+') are frequently misinterpreted by the public as certainties or dismissals. Newer guidance from USGS and GNS Science emphasizes communicating aftershock information in terms of what people should do, not just probabilities: inspect your home before re-entering; assume any aftershock large enough to feel is large enough to collapse weakened structures; follow official guidance rather than individual seismicity monitoring apps whose algorithms and parameters may not align with operational systems.

FAQ

What is the Omori-Utsu law?

The Omori-Utsu law is an empirical relation describing the temporal decay of aftershock rates following a mainshock. Original formulation by Fusakichi Omori (1894) expressed aftershock rate as K/(t + c), where t is time after the mainshock and K and c are constants. Tokuji Utsu (1961) modified it to K/(t + c)^p, where the exponent p typically ranges from 0.9 to 1.5 across different tectonic environments. A p-value of 1.0 means that if 100 aftershocks occur on day 1, about 50 will occur on day 2, 33 on day 3, and so on. The law applies over remarkable time scales—years to decades—and is the foundation of the Epidemic Type Aftershock Sequence (ETAS) model used in operational aftershock forecasting by USGS, GNS Science, and other agencies.

How long do aftershocks typically last?

Aftershock sequences decay according to the Omori-Utsu law but have no strict termination point—they asymptotically approach background seismicity rates over time. As a practical rule, for a M7.0 mainshock, notable aftershocks (M3.0+) may continue at elevated rates for 6–12 months; for a M8.0, 2–5 years; for a M9.0, decades. The 2011 Tohoku earthquake's aftershock sequence remained elevated above background rates for at least 3 years afterward. The Kaikoura M7.8 earthquake (New Zealand, 2016) produced productive aftershock sequences on multiple fault strands lasting years. Aftershocks that themselves generate sub-sequences are properly called 'secondary aftershocks' and are handled by the stochastic branching structure of the ETAS model.

Can an aftershock be larger than the mainshock?

By definition, the mainshock is the largest earthquake in a sequence, so an aftershock cannot retrospectively exceed the mainshock—if a larger event occurs, it is reclassified as the new mainshock and all preceding earthquakes (including the former 'mainshock') become foreshocks. In approximately 5–10% of earthquake sequences, the initial large event is followed within days by a still-larger event. This is known as the 'foreshock problem' and creates practical challenges for official communication. The Omori-Utsu aftershock model cannot be unambiguously distinguished from a foreshock-mainshock sequence in real time. USGS operational forecasts acknowledge this explicitly: after a significant earthquake, there is always a non-trivial probability (typically 5–10% for M ≥ 5 mainshock, decreasing rapidly with time) that a larger event will follow.

What is the Bath's Law?

Båth's Law (Markus Båth, 1965) states that the largest aftershock in a sequence is typically about 1.2 magnitude units smaller than the mainshock, regardless of mainshock magnitude. This empirical observation means a M7.0 earthquake can be expected to produce a largest aftershock around M5.8; a M8.0 around M6.8. The rule has important practical implications: a M6.8 aftershock following a M8.0 mainshock can itself cause significant additional damage and is within the range that could kill people and damage weakened structures. Båth's Law is incorporated into USGS operational aftershock forecasts and into the ETAS model's magnitude-frequency parameters. The largest aftershock does not always occur on the first day—for the 2010 Darfield M7.1 earthquake, the largest aftershock (M6.3 Christchurch, February 2011) occurred 5 months later and caused 185 deaths.

How do operational aftershock forecasts work?

The USGS Operational Aftershock Forecast System (OAF), deployed following significant US earthquakes, uses the Epidemic Type Aftershock Sequence (ETAS) model and the Reasenberg-Jones model in parallel to produce probabilistic forecasts. The forecasts are updated continuously as new aftershocks occur and refine parameter estimates. A typical OAF statement specifies: the probability of one or more M5.0+ aftershocks in the next day (e.g., 35%), the expected number of M3.0+ aftershocks in the next week (e.g., 8–20), and the probability of an event exceeding the mainshock magnitude (e.g., 2%). The GNS Science aftershock forecasting system in New Zealand and the JMA aftershock probability system in Japan follow similar Omori-ETAS frameworks. All systems stress that aftershock forecasts are probabilistic, not deterministic, and uncertainty bounds are wide particularly in the hours immediately after a mainshock when the seismicity catalog is incomplete due to coda interference.