การค้นหาแผ่นดินไหวในประวัติศาสตร์

Search and filter the historical earthquake database by country, magnitude, year, and impact.

Analysis

สำรวจบันทึกแผ่นดินไหวในอดีต

บันทึกแผ่นดินไหวในประวัติศาสตร์ย้อนหลังไปกว่า 4,000 ปี โดยเหตุการณ์ที่บันทึกได้เก่าแก่ที่สุดมีอายุประมาณ 2150 ปีก่อนคริสตกาลในจีน ฐานข้อมูลนี้ดึงมาจากฐานข้อมูลแผ่นดินไหวสำคัญของ NOAA NCEI ซึ่งบันทึกแผ่นดินไหวกว่า 5,700 ครั้งที่ทำให้เกิดผู้เสียชีวิต ความเสียหายอย่างมีนัยสำคัญ หรือมีขนาด 7.5 ขึ้นไป ยุคเครื่องมือของวิทยาแผ่นดินไหวเริ่มในช่วงปลายทศวรรษ 1800 เท่านั้น ดังนั้นบันทึกก่อนหน้าจึงอาศัยบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร หลักฐานทางธรณีวิทยา และการค้นพบทางโบราณคดี

การศึกษาแผ่นดินไหวในประวัติศาสตร์เผยให้เห็นรูปแบบที่สำคัญ บันทึกแผ่นดินไหวทั่วโลกแสดงว่าระบบรอยเลื่อนเดิมก่อให้เกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ซ้ำๆ มักมีช่วงการเกิดซ้ำเป็นทศวรรษถึงศตวรรษ เขตมุดตัวแคสเคเดีย เช่น เคยแตกครั้งล่าสุดในเหตุการณ์ M9.0 ในปี 1700 และเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ทุกประมาณ 200-500 ปี การวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ยังแสดงว่าผู้เสียชีวิตจากแผ่นดินไหวขับเคลื่อนโดยความเปราะบางของอาคารและความหนาแน่นของประชากรมากกว่าขนาดเพียงอย่างเดียว — แผ่นดินไหวเฮติปี 2010 (M7.0) คร่าชีวิตกว่า 200,000 คน ในขณะที่แผ่นดินไหวชิลีที่แรงกว่าในปี 2010 (M8.8) คร่าชีวิต 525 คน ส่วนใหญ่เนื่องจากกฎหมายอาคารที่ดีกว่าของชิลี

ข้อมูลเชิงลึกสำคัญจากข้อมูลประวัติศาสตร์

แผ่นดินไหวที่มีผู้เสียชีวิตมากที่สุดที่บันทึกไว้คือแผ่นดินไหวส่านซีปี 1556 ในจีน (ประมาณ M8.0-8.3) ซึ่งคร่าชีวิตประมาณ 830,000 คน — ส่วนใหญ่อาศัยในเหยาต้ง ที่อยู่อาศัยแบบถ้ำที่แกะสลักในหน้าผาเลิสส์ที่พังทลาย
สึนามิที่เกิดจากแผ่นดินไหวใต้ทะเลในอดีตเป็นสาเหตุของผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่ในแผ่นดินไหวขนาดใหญ่ริมมหาสมุทร ดังที่เห็นในเหตุการณ์มหาสมุทรอินเดียปี 2004 (M9.1, ผู้เสียชีวิตประมาณ 230,000 คน)
แคตตาล็อกแผ่นดินไหวสมบูรณ์มากขึ้นตามเวลา: บันทึกก่อนปี 1900 มีแต่เหตุการณ์ขนาดใหญ่มากหรือร้ายแรงมากเป็นส่วนใหญ่ ในขณะที่ยุคเครื่องมือบันทึกแผ่นดินไหวขนาดเล็กลงเรื่อยๆ
ช่องว่างแผ่นดินไหว — ส่วนของรอยเลื่อนที่ยังไม่แตกเป็นเวลานานผิดปกติ — เป็นพื้นที่ที่น่ากังวลเป็นพิเศษ เนื่องจากความเครียดที่สะสมจะต้องถูกปลดปล่อยในที่สุด

การใช้งานทั่วไป

ศึกษาประวัติแผ่นดินไหวของประเทศหรือภูมิภาคเฉพาะเพื่อวัตถุประสงค์ทางวิชาการ สื่อ หรือนโยบาย
ระบุรูปแบบการเกิดแผ่นดินไหวซ้ำเพื่อเข้าใจความเสี่ยงแผ่นดินไหวระยะยาว
ค้นหาแผ่นดินไหวที่ก่อให้เกิดสึนามิในประวัติศาสตร์เพื่อการประเมินอันตรายชายฝั่ง
เปรียบเทียบตัวเลขผู้เสียชีวิตระหว่างเหตุการณ์เพื่อศึกษาว่ากฎหมายอาคารและการเตรียมพร้อมมีผลต่อผลลัพธ์อย่างไร

How to Use

1
Set Your Search Filters
Filter the USGS and ISC historical catalog by region (country, bounding box, or fault system), magnitude range (Mw ≥ 4.0 for complete global coverage post-1976), date range, and depth. The USGS catalog extends to 1900 for events Mw ≥ 6.0.
2
Sort and Explore Results
Sort results by magnitude, date, depth, or fatalities. Click any event to access the full USGS event page with focal mechanism, ShakeMap, PAGER loss estimates, and Did You Feel It reports if available.
3
Export for Analysis
Export filtered results as CSV or GeoJSON for use in mapping tools or statistical analysis. Note that catalog completeness varies by region and time period—pre-1960 catalogs are substantially incomplete below M6.5 in many regions.

About

Historical earthquake catalogs are the foundational datasets of earthquake science, encoding the accumulated seismic history of a region across centuries of observations. The USGS Earthquake Hazards Program catalog, the ISC Bulletin, and regional catalogs such as the Japan Meteorological Agency (JMA) catalog are continuously updated as new events occur and historical events are re-analyzed with modern methods. Catalog completeness—the minimum magnitude above which all earthquakes in a region are reliably recorded—is the key limitation for time-series analysis; completeness typically increases (improves) over time with denser networks and is spatially variable, being highest in Japan, California, and parts of Europe.

The shift from analog to digital seismograph networks beginning in the 1970s–80s dramatically improved both completeness and parameter accuracy. Modern moment tensor catalogs (Harvard CMT, GCMT, USGS W-phase CMT) provide standardized source mechanism solutions for all M ≥ 5.5 events since 1976, enabling global analyses of focal mechanism populations, stress field orientations, and tectonic regime classification. The IRIS SYNGINE and IRIS DMC provide open access to seismic waveform archives, enabling retrospective analysis of historical events with contemporary methods.

Open data policies have transformed earthquake science's ability to mine historical records. The USGS ComCat (Comprehensive Earthquake Catalog) provides API access to over 3 million events with searchable parameters; the ISC catalog contains 10+ million events since 1900. Machine learning approaches applied to these large catalogs are identifying previously undetected seismicity patterns, precisely relocating historical events using modern velocity models, and extracting fault geometry from waveform similarity clustering. The emerging field of earthquake forensics combines these catalog analyses with paleoseismic field observations, InSAR surface deformation records, and geodetic strain rate models to produce increasingly comprehensive seismic source models for hazard assessment.

FAQ

How far back does the historical earthquake record go?

The instrumental seismic record begins in 1900, following the development of the Wiechert and Milne seismographs. However, historical documentary records of earthquakes in densely populated regions extend much further: Chinese records document earthquakes to approximately 700 BCE; Middle Eastern records to around 2000 BCE; and European records to classical antiquity. Japan's catalog contains documented events back to the 7th century CE. These historical records allow paleoseismologists to estimate recurrence intervals for major fault systems, though magnitude estimates from pre-instrumental records carry large uncertainties (±0.5 magnitude units). The International Seismological Centre (ISC) bulletin, the most comprehensive global catalog, provides systematic coverage from 1900 with completeness above M7.0 and from approximately 1960 with completeness above M5.0 globally.

Which country has the most earthquakes?

Japan experiences the world's highest earthquake frequency among populated nations, recording roughly 1,500 earthquakes per year detectable by standard seismographs (and far more by Japan's ultra-dense Hi-net network). Indonesia, China, Iran, Turkey, and the United States (particularly Alaska and California) also rank among the most seismically active countries. By total seismic energy release, the Pacific subduction zones dominate: Chile, Alaska, Japan, and Indonesia collectively account for the majority of global seismic moment release. By impact on population, Turkey, Iran, China, and Italy have historically experienced the most damaging earthquakes relative to their land area and population exposure, due to a combination of high hazard, dense population in hazardous areas, and historically vulnerable building stock.

What was the most damaging earthquake in history?

The 1556 Shaanxi earthquake in China is estimated to have killed approximately 830,000 people—the highest death toll in the historical earthquake record. The catastrophic losses resulted from the earthquake striking a densely populated region where much of the population lived in yaodong, cave dwellings carved into soft loess cliffs that collapsed during the event. The 1976 Tangshan earthquake (China) caused an officially reported 242,419 deaths (other estimates suggest up to 650,000). In the instrumental era, the 2010 Haiti earthquake (M7.0) caused approximately 160,000–316,000 deaths, driven by densely built poor-quality construction on soft sediments near the epicenter. Economic losses are dominated by developed-world events: the 1995 Kobe and 2011 Tohoku earthquakes each caused losses exceeding US$100–200 billion.

How do scientists compile historical earthquake catalogs?

Historical earthquake catalog compilation is a multi-source integration process. Instrumental records from seismograph networks are processed by national and international agencies (USGS, GFZ, ISC, EMSC) and assembled into standardized bulletins with hypocentral parameters and magnitudes. For the pre-instrumental period (pre-1900), catalog compilers systematically search documentary sources: monastery chronicles, government administrative records, newspaper archives, scientific expedition reports, and indigenous oral traditions. Magnitude and location are estimated from isoseismal maps drawn from intensity reports, using regression relations that convert felt-area distributions to Mw equivalents. Paleoseismic data—evidence of fault rupture preserved in trenched sediment exposures—extends the record into prehistory but provides only magnitude bounds and recurrence intervals, not precise dates.

What can historical earthquake data tell us about future seismicity?

Historical earthquake data underlies all probabilistic seismic hazard assessment through several pathways. The observed frequency-magnitude distribution on a fault system constrains the Gutenberg-Richter a and b parameters, quantifying the relative frequency of small versus large events. Recurrence intervals for characteristic earthquakes on specific faults—derived from combining instrumental, historical, and paleoseismic observations—determine the long-term rate of large event production. Fault interaction studies use historical sequences to quantify Coulomb stress transfer between faults: a large earthquake alters stress on neighboring faults, sometimes bringing them closer to failure ('stress loading') and sometimes moving them away ('stress shadowing'). However, these inputs produce probabilistic forecasts with return periods measured in decades to centuries—they do not enable short-term deterministic prediction of specific future events.